17 Nov

jours des affaires

Φωτογράφος, film maker, performer, designer, ο ρόλος του αλλάζει κάθε φορά ανάλογα με το περιβάλλον του έργου του. Ζώντας στην Αθήνα τα τελευταία 2 χρόνια, ύστερα από μία δεκαετή παρουσία στο Λονδίνο, Ο Θοδωρής Προδρομίδης έχει δημιουργήσει μία σειρά έργων που έχουν ως στόχο να εξερευνήσουν τις εξελίξεις της πόλης.

της Σταματίας Δημητρακοπούλου

Σπούδασε Contemporary Media Practice στο University of Westminster και αποφοίτησε από το MFA in Fine Art στο Goldsmiths το 2007, στο Λονδίνο. 'Εχει συμμετάσχει στο 'Farewell' της Kunsthalle Athena, στην έκθεση 'Placements-Replacements-Misplacements: Towards a new remapping' της Alpha-Delta gallery και στο project της Ηλιάνας Φωκιανάκη 'Οn the balcony', στα πλαίσια του Remap3. Ενώ εδώ και μερικές εβδομάδες τρέχει στο 6 d.o.g.s η διπλή ατομική του έκθεση με τον Πέτρο Νικόλτσο.

Theo Prodromidis, Towards an exit from 508, 2010

Θυμάμαι πέρυσι στην έκθεση 'ROOMS' στο Saint George Lycabettus είχες δείξει μία ταινία μικρού μήκους. Πλέον η αφήγησή σου γίνεται περισσότερο με κατασκευές και performance εντός του πραγματικού χώρου. Τι σε έκανε να περάσεις από τη διαμεσολάβηση του μέσου της οθόνης στην απευθείας επαφή με τον παρατηρητή;

Το έργο στο οποίο αναφέρεσαι με τιτλο "Towards an exit from Room 508", είχε γυριστεί μέσα στον ίδιο τον χώρο θέασης του έργου (ξενοδοχείο, διάδρομος, δωμάτιο), έτσι ώστε να λειτουργήσει ως δραματοποιημενος καθρέφτης ως προς την εμπειρία του θεατή. 'Οπως είχε γράψει και η επιμελήτρια της συμμετοχής μου, Χριστίνα Ανδρουλιδάκη, ¨Ως τόπος δράσης, «εσωτερικής» και «εξωτερικής», το ξενοδοχείο χρησιμοποιείται έτσι ως σκηνικό για το έργο, αλλά και ως φορέας της έκθεσης, μετατρέποντας τον θεατή από αμέτοχο παρατηρητή, σε ηθοποιό, κριτή, συνένοχο, κ.ο.κ., ενώ παράλληλα συμβάλλει στο να αναπτυχθεί ένα σχόλιο γύρω από την ιδιότητα του καλλιτέχνη ως σκηνοθέτη μίας συγκεκριμένης δράσης, αλλά και ως συγγραφέα, φιλόσοφο, αρχιτέκτονα, ενορχηστρωτή του χώρου που μας περιβάλλει". Η χρήση της κινούμενης εικόνας αποτελεί κεντρικό άξονα στη δουλειά μου. Με ενδιαφέρει η κατασκευή μιας αφηγηματικής δομής, τα στοιχεία της οποίας καλούν τον θεατή να έρθει αντιμέτωπος με το έργο, όχι μόνο εξετάζοντας τα φορμαλιστικά του στοιχεία, αλλά και το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο το οποίο περιγράφουν. "Διαμεσολαβημένη" ή όχι, μέσω του φιλμ ή μιας εγκατάστασης, η σχέση μου με τον παρατηρητή δεν αλλάζει. Στόχος μου είναι πάντοτε το σημείο επαφής, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο χρησιμοποιώ διαφορετικά μέσα. Εμπεριέχεται πάντα μία πολύ συγκεκριμένη ελευθερία σε αυτό. Άμεσα ή έμμεσα, τελικός αποδέκτης του έργου παραμένει ο θεατής.

Πόσο απέχει η performance από τον κινηματογράφο;

Ιστορικά, η αποσταση μεταξύ της θεάσης μια δράσης που πραγματοποιείται μπροστά στο θεατή, και της κινηματογραφικής καταγραφής μια δράσης είναι μεγάλη. Πιστεύω όμως οτι πλέον η σχέση πραγματικού και προβαλλόμενου χώρου έχει μετατεθεί σε άλλα πλαίσια. Όταν μιλάμε για αυτή τη διαφορά στη σύγχρονη τέχνη που είναι αναμενόμενο τα όρια αυτων των δύο να αντιμετωπίζονται κριτικά, σημασία έχει ο τρόπος που προτείνεις στον θεατή να αντιμετωπίσει την εννοιολογίκη δομή που του παρουσιάζεται. Για παράδειγμα, στην performance υπάρχει η αμέσοτητα της παρατήρησης μίας πράξης, έτσι που η κάθε κίνηση εμπεριεχέται σε ένα σύνολο. Στην κινηματογραφιμένη πράξη, δραματοποιημένη η μή, η πράξη μετατρέπεται σε ένα αφηγηματικό στοιχείο, το οποίο μπορεί να υπερβεί το σύνολο της κατάστασης που περιγράφεται.

Theo Prodromidis, Untitled (stage design for the performance of a play for a meteorite state, after Antonas), 2011

Στην έκθεση 'Placements-Replacements-Misplacements: Towards a new remapping' στην Alpha-Delta gallery, έχεις κατασκευάσει ένα θεατρικό σκηνικό εμπνευσμένο από το σχέδιο του αρχιτέκτονα Αριστείδη Αντονά για ένα κτίριο που δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Ποιος είναι ρόλος του ανεκπλήρωτου στο έργο σου;

Στο σύνολό του, το έργο μου διακατέχεται από την ιδέα του ανεκπλήρωτου. Εκτός από τα έργα μου που αναφέρονται σε κτίρια που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση, όπου είναι προφανής η ουτοπική ποιότητα του ανεκπλήρωτου, αναφέρομαι και κοινωνικά στο ανεκπλήρωτο, στις υποσχέσεις του ουμανισμού, της επανάστασης, της κριτικής σκέψης. Ζώντας σε μια Ευρώπη που καταρρέει, όλες οι αξίες που έμοιαζαν ότι προοδευτικά θα βελτίωναν την ανθρώπινη κατάσταση, μοιάζουν ολο και πιο ανεκπλήρωτες.

Theo Prodromidis-Peter Nikoltsos, 9 jours des Affaires en cours, 2011

Αναφορές σου σε κτίρια βλέπουμε επίσης και στην τωρινή σου έκθεση στο 6 d.o.g.s. Ποια η σημασία της αρχιτεκτονικής της Αθήνας στην αφήγησή σου;

Στο έργο "9 Jours des Affaires en Cours" που έγινε σε συνεργασία με τον Πέτρο Νικόλτσο, εστιάσαμε στην μεσοπολεμική αρχιτεκτονική της πόλης. Εκείνη η περίοδος ήταν η μόνη στιγμή που η πόλη κοιτούσε φορμαλιστικά προς την μοντέρνα Ευρώπη, και ταυτόχρονα βρισκόταν αναμεσα σε τέσσερις πολέμους (Πρώτος Παγκόσμιος, Βαλκανικός, Δεύτερος Παγκόσμιος, Εμφύλιος). 'Ετσι, εν μέσω μιας τραγικής περιόδου, ανθούσε μια πρωτοφανής επιμονή στην αισθητική, κάτι που δεν περιοριζόταν μόνο στην αρχιτεκτονική της Ελλάδας, αλλά και σε όλες της καλλιτεχνικές τάσεις στον ευρωπαικό χώρο. Μέσω αυτής της αναφοράς, ο θεατής καλείται να σκεφτεί για τις ιδέες που μπορούν να αναδυθούν σε μία περίοδο κρίσης. Θα μπορούσαμε επίσης να πούμε ότι η κρίση ειναι η μόνιμη συνθήκη, μέσα στην οποία υπάρχουμε, και πως θα πρέπει να τη θεωρήσουμε ως το σκηνικό ή το φόντο στο οποίο πρέπει να πράτουμε.

AGGELIKI PAPOULIA, THEO PRODROMIDIS

Στην performance της Kunsthalle Athena 'αναβιώνεις' τη λειτουργία του εκδοτικού οίκου αριστερών βιβλίων που υπήρχε παλαιότερα σε αυτό το κτίριο. Η τέχνη σου είναι σε ένα βαθμό πολιτικοποιημένη;

Στην performance που κάναμε με την Αγγελική Παπούλια στα πλαίσια του Farewell για το Φεστιβάλ Αθηνών, αναζητήσαμε μία πράξη που προυπήρχε στην ιστορία του κτιρίου της Kunsthalle. Ιστορικά το κτίριο ήταν επίσης σχολείο. Χτίζοντας πάνω στα δυο αυτά στοιχεία, παράλληλα με τα όσα σύνεβαιναν στο Σύνταγμα τον περασμένο Ιούνιο, αποφασίσαμε να στήσουμε ένα εργαστήριο παραγωγής νέων προτάσεων, βασισμένο στη DADA μεθοδολογία. Συλλέξαμε 521 βιβλία απο το ευρύτερο πλαίσιο της αριστερής βιβλιογραφίας, και μέσω μιας διαδικασίας που κράτησε 2 μερες και διαδραματιζόταν μπροστά στο κοινό, παρήγαμε 521 καινούργιες προτάσεις/τίτλους/σλόγκανς. Για εμάς αυτό που είχε σημασία, ήταν να απελευθερώσουμε την πολιτικότητα της γλώσσας από τα όρια της αποτυχίας πού έχει περιέλθει, και να κατάστησουμε τους ανεκπλήρωτους στόχους της ξανά εφικτούς, μέσω μιας πιο ανοιχτής φόρμας.

Theo Prodromidis, Invitation to A Serenade (From a Gallery to a Street, Rebecca Camhi, Athens), 2011

Στο πρότζεκτ 'on the balcony' είδαμε κάποια συγκροτήματα να παίζουν μουσική στο μπαλκόνι της Ρεβέκκας Καμχή. Θα ήθελα να μου πεις δυο λόγια για τη μετάβαση από τον ιδιωτικό στο δημόσιο χώρο.

Όταν μου προτάθηκε απο την Ηλιάνα Φωκιανάκη, επιμελήτρια του πρότζεκτ "On the balcony", να δημιουργήσω το έργο "Invitation to A Serenade (From a Gallery to a Street, Rebecca Camhi, Athens)" για ένα απο τα μπαλκόνια της περιοχής, αμέσως ανέτρεξα σε ένα 16μμ φιλμ που είχα γυρίσει στο Ανατολικό Λονδίνο το 2006 με τίτλο "SERENADE TO SPECTACLE". Το φίλμ εκείνο γυριστηκε σε μια χαρακτηριστικη εργατική κατοικία στις παρυφές του Brick Lane. Εδώ αποφάσισα να χρησιμοποιήσω το μπαλκόνι μιας γνωστής γκαλερί της Αθήνας, που κοιτάζει στον δρόμο της Λεωνίδου. Εξετάζοντας το τι συμβαίνει στους δρόμους του Κεραμεικού, ήθελα να επαναπροσδιορίσω τη σχέση των δυο αυτών χώρων. Έτσι κάλεσα 4 νέα συγκροτήματα να κάνουν μία καντάδα. Το αποτέλεσμα ήταν η προσωρινή κατάληψη του μπαλκονιού, αλλά και του εκθεσιακού χώρου της γκαλερί, απο αντικείμενα και πράξεις που δεν συνηθίζεται να συναντά κανείς εκεί. Στη διάρκεια αυτής της πράξης, όλος ο χώρος της γκαλερί άλλαζε την συνήθη εσωστρεφή δυναμική του και κοιτούσε προς τα έξω, προς τον δρόμο. Συνεργάζομαι πολύ συχνά με μουσικούς και κυρίως με μπάντες, γιατί βρίσκω κάτι πολύ ουτοπικό στην στιγμή που ένας αριθμός ανθρώπων συνεργάζεται, ώστε να παράγει κάτι άυλο και στιγμιαίο, αλλά ταυτοχρόνως απολύτως απαραίτητο.